+31 6 83 16 67 33 [email protected]
Senioren willen wel verhuizen, maar doen het niet.

Senioren willen wel verhuizen, maar doen het niet.

Senioren verhuizen blijven plakken in hun onaangepaste huis, zelfs als ouderdom en ziekte op de loer liggen. Dat blijkt uit onderzoek van de ANBO en woonorganisatie Woonz onder ruim 12.000 mensen. Veel ouderen vinden verhuizen een te grote stap, maar belemmeren zo de doorstroming.

,,Ik ben begin 60 en om gezondheidsredenen – hart- en rugproblemen – zou ik graag naar een gelijkvloerse woning verhuizen,” vertelt Astrid de Vries uit Enschede. ,,Maar wat ons tegenhoudt: hoge huren.”

Net als veel 50-plussers hebben mevrouw De Vries en haar man momenteel een zeer fijne koopwoning met lage lasten, vanwege de kleine hypotheek. Bij het huren van een duur appartement zouden hun maandlasten zo hoog worden, dat die stap niet erg aantrekkelijk is.

Daarnaast zouden we ons huis ook nog moeten zien te verkopen. Een uitermate onzekere factor, zelfs al trekt de markt een beetje aan. En woningaanpassingen, zoals een traplift, zijn zeer duur en niet praktisch bij onze woning.”

Nadenken

Uit nieuw onderzoek van ouderenbeweging ANBO en woonorganisatie Woonz blijkt dat twee op de drie ouderen wel eens nadenken over verhuizen naar een seniorenwoning, maar toch komen veruit de meesten van hen (86 procent) niet in beweging.

Deze twijfelende senioren houden gezinswoningen ‘bezet’, terwijl ze daar alleen of hooguit met een partner leven. ,,Er zijn lange wachtlijsten voor jonge gezinnen die dolgraag een sociale huurwoning zouden willen,” vertelt Woonz-directeur Annemiek Schut. ,,Maar in tegenstelling tot studenten, die moeten verhuizen als ze klaar zijn, mogen ouderen gewoon blijven zitten in zo’n gezinswoning als hun kinderen het huis uit zijn. Dat vind ik verbazingwekkend.”

Senioren lopen tegen verschillende obstakels aan wanneer ze een verhuizing overwegen. Ze verkassen bijvoorbeeld niet om financiële redenen of geven aan dat er in de eigen woonplaats geen passend woningaanbod is. Ook het sociale element speelt mee: veel ouderen willen hun eigen buurtje met veel sociale contacten niet achterlaten.

,,Mensen zien veel beren op de weg,” constateert ANBO-directeur Liane den Haan. ,,Een derde wil pas over een verhuizing nadenken als het echt noodzakelijk is. Dan komen ze te laat in actie. Er spelen al vaak fysieke beperkingen of aandoeningen en het is dan veel moeilijker om een geschikte woning te zoeken.”

Traplift

Opvallend weinig mensen (24 procent) overwegen om hun huidige woning aan te laten passen, bijvoorbeeld door installatie van een trap-lift of hulpmiddelen in de badkamer. ,,Niet iedereen kan dat zelf betalen,” verklaart Den Haan.

,,Uit eerder onderzoek van ANBO blijkt dat gemeenten woningaanpassingen vaak niet meefinancieren uit de Wmo, terwijl ze dat wel mógen aanbieden. Veel mensen zien er dan maar van af. Zo kan er een onveilige woonsituatie ontstaan.”

Volgens Schut werpt de overheid een soort taboe op over verhuizen door ‘langer thuis wonen’ te promoten. ,,Dat betekent niet altijd langer in hetzelfde huis. Je kan je thuis verplaatsen!”

Schut: ,,Senioren willen weten of er mogelijkheden zijn om de kleinkinderen te laten logeren. Of er oplaadpunten voor de mobiele scooter zijn. Of er in de buurt yogalessen worden gegeven. Die helderheid en dat overzicht moet je ze geven bij de zoektocht naar een nieuw thuis.”

Astrid de Vries ziet dat het woningaanbod voor senioren slecht is in Enschede. ,,Er is wel wat aanbod maar dat is zeer duur. Dan komen de zorgkosten er nog bij! Dus: ik moet zo lang mogelijk thuis blijven wonen, maar dat wordt echt moeilijk gemaakt. Ik ben afhankelijk van mijn man, want ik heb geen vrienden of familie in de buurt. Als er dus iets gebeurt met hem, dan zit ik thuis in een benarde situatie.”

Bron: AD.